رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣١٢ - اما وظائف تخلى

بيست و نهم: تغطيه رأس- يعنى پوشيدن سر- در بيت الخلاء سنت است، تا مانع باشد از وصول رايحه خبيثه به دماغ.

سى‌ام: با[١] تغطيه تقنيع رأس در بيت الخلاء، مستحب است، و آن عبارت است از قناعى- به كسر قاف- يا چادر شبى بر سر انداختن كه تمامى سر و گوش و گردن را فرو گيرد؛ چه أبو عبد اللّه الصادق (ع) چنين مى‌كرده است‌[٢] و مفيد در مقنعه‌[٣] و محقق در معتبر[٤] ذكر كرده‌اند كه از سنن رسول اللّه بوده است.

سى و يكم: بعد از فراغ و انقطاع دريره بول‌[٥]، استبراء از بول سنت است، على الأصحّ، و مذهب شيخ طوسى- نوّر اللّه مرقده- در استبصار[٦] و ظاهر روايتى كه مستند او است وجوب استبراء قبل از استنجاء است و حمل آن بر استحباب متعيّن است.

سى و دويم: هُنَيْئَه- به ضمّ ها و فتح نون و اسكان يا قبل از ها- يعنى زمانى قليل صبر نمودن بعد از فراغ، پس بعد از آن استبرا كردن، مستحب است، چنانچه در حديث از أبى جعفر الباقر (ع) و أبى عبد اللّه الصادق (ع) روايت شده است.

و طريق استبراء- على الأشهر- آن است كه انگشت وسطى را از دست چپ بر مقعد گذاشته، تا اصل قضيب و تحت خصيتين به قوّت تمام بكشد، تا سه بار، پس انگشت مسبّحه را در زير قضيب و انگشت ابهام را بر بالا نهاده‌[٧] تا كنار حشفه سه بار

[١]. كلمه« با» فقط در« د» بوده است.

[٢]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣٠٤، ب ٣ از ابواب احكام الخلوة، ح ٢.

[٣]. المقنعة، ص ٣٩.

[٤]. المعتبر، ج ١، ص ١٣٣.

[٥]. معناى آن در حاشيه فراز شماره‌[ ٢٨١] ذكر شد.

[٦]. الاستبصار، ج ١، ص ٤٨، باب ٢٨.

[٧]. چنين است در« ص» و در ديگر نسخه‌ها:« گذاشته».