رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٥٨ - اصل سوم وجوب نماز

الصلاة، أ لا ترى أن العبد الصالح عيسى بن مريم (ع) قال: «وَ أَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ ما دُمْتُ حَيًّا»»[١]؛ گفت وهب: حضرت امام جعفر صادق (ع) را سؤال كردم از افضل آنچه بندگان به وسيله آن تقرّب مى‌جويند به درگاه پروردگار خود و دوست داشته ترين آن اعمال پيش جناب الهى عزّ و جلّ. فرمود كه نمى‌دانم كه بعد از معرفت معارف ربوبيات هيچ چيز افضل از اين نماز، آيا نمى‌بيني كه بنده صالح عيسى بن مريم (ع) گفت كه: اللّه تعالى مرا وصيّت كرده است به نماز و زكات ما دام كه در قيد حيات بوده‌باشم؟

«بعد المعرفة» دو معنى دارد:

اوّل: آنكه معرفت اللّه افضل جميع حسنات است، بعد از آن، نماز افضل است از ساير اعمال.

دوم: آنكه نماز كه بعد از معرفة اللّه و علم به معرفت اللّه و علم به معارف مبدأ و معاد بوده باشد، افضل است از جميع طاعات و عبادات؛ چه معرفت مبدأ و معاد شرط صحت نماز است، چنانچه در حواشى من لا يحضره الفقيه آورده ام.[٢]

ثالث: از طريق من لا يحضره الفقيه و كافى كلينى و ساير اصول معوّل عليها[٣]، به طريق و اسانيد مختلفه:

قال الصادق (ع): «أوّل ما يحاسب به العبد على الصلاة، فإذا قبلت منه قبل سائر عمله و إذا ردّت عليه ردّ سائر عمله»[٤]؛ اول آنچه محاسبه بنده بر آن مى‌شود نماز

[١]. الكافي، ج ٣، ص ٢٦٤؛ باب فضل الصلاة، ح ١؛ من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٣٥، باب فضل الصلاة، ح ٦٣٤؛ و آيه شريفه از سوره مريم، آيه ٣١ مى‌باشد.

[٢]. حواشى من لا يحضره الفقيه در دست نيست.

[٣]. معوّل عليها: يعنى اصولى كه مورد اعتماد مى‌باشند.

[٤]. من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٣٤، باب فضل الصلاة، ح ٦٢٦؛ الكافي، ج ٣، ص ٢٦٨؛ باب من حافظ على صلاته، ح ٤،( با تفاوتى اندك)؛ تهذيب الأحكام، ج ٢، ص ٢٣٩، ح ١٥؛ فقه الرضا( ع)، ص ٩٩، باب الصلوات المفروضة.