رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٥٥٣ - فرق اول حضور نبى يا امام يا نايب خاص

يابيد بهشت برين را.

آيا خطاب نمى‌كرديد به خدا در دعاى ماه مبارك رمضان كه: شهادت نهايت آرزو و مطلوب ماست در عبارت «و قتلاً في سبيلك فوفّق لنا»[١] آيا مكرر نمى‌گفتيد ميان مردم «ليتنا كنا مع الشهداء فى كربلاء»؟ پس راضى مشويد به كذب گفتار خود و مخالفت گفتار با كردار خود؛ بدانيد كه مقتول ثغور آذربايجان در دفاع اهل كفر و طغيان براى حفظ بيضه اسلام و مسلمين و حراست ناموس مؤمنات و مؤمنين مانند شهداى كربلا است در طلب رضاى خداوند ارض و سماء.

و به ياد آوريد آرزوى خود را در قول: «ليتنا كنّا حاضرين يوم الطفوف ونفدي نفوسنا للحسين و نجعلها وقاية دون طعن الرماح و ضرب السيوف»؛ پس اگر در قول صادق‌ايد و به حق ناطق، پيش بگيريد پيشه شهداء را در امتثال امر بضعه بتول، زهرا، چه به خدا در اين مقام حاضر است امام حسين (ع) و گويا در اين كارزار شما را به يارى مى‌خواند و همچنين خاتم انبيا و سيد اوصيا و ساير ائمه، سيّما صاحب اين عصر وامام اين عهد مى‌فرمايند: «اى پيروان پاك اعتقاد، به درستى كه سياست جهاد و دفع اهل كفر و عناد و جمع لشكر و سپاه مخصوص است به بزرگان بندگان و پيامبران و ائمه امنا و كسى كه قايم مقام ايشان است از علما و پس در حصول موانع ظهور و عدم امكان قيام ما و قيام علما اين امور اذن داديم به ياد شاه اين زمان و يگانه دوران كه معترف است به اطاعت و سالك است در دفع دشمنان به طريق شريعت ما فتحعلى شاه (حفظه الله مما يخافه و

[١]. دعاى افتتاح اقبال الاعمال، ج ١، ص ١٤٣.