رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٠٧ - اما وظائف تخلى

خانه مردمان وارد است.

پانزدهم: در شطوط أنهار، يعنى كنار نهر مطلقا، به نص سيد الساجدين‌[١] و أبي الحسن الكاظم (ع)[٢] و ملحق است به آن كنار چاه و مواضعى كه مردم از آن متأذّى شوند على الاطلاق.

شانزدهم: مكروه است استصحاب مصحف با خود در وقت تخلى و ادخال آن در بيت الخلاء، يا آنچه اسم مختص به جناب مقدس اللّه تعالى بر آن مكتوب يا منقوش باشد، مثل انگشترى يا لوحى از الواح.

و ثابت است كه رسول ٦ قبل از تخلّى خاتم را نزع فرموده، از خود دور مى‌كرد[٣]، و همچنين أمير المؤمنين على (ع) بازوبند و تعويذ و دعا را از خود جدا مى‌نمود[٤].

و در الفاظ و اسماء مشتركه ميان قرآن و اسماء اللّه و غير آن معتبر قصد كاتب است.

و إلحاق اسم نبى و اسامى ائمه- صلوات اللّه و سلامه عليهم- به آن در كراهت محلّ نظر است، و اولى الحاق است؛ از باب تعظيم و احترام.

و شيخ شهيد در ذكرى مى‌گويد: اسماء انبياء با خود داشتن مكروه نيست.[٥]

هفدهم: استصحاب دراهم بيض- به كسر باء موحّده، جمع «ابيض»- يعنى ادخال زر سفيد خالص، با خود در بيت الخلاء مكروه است، مگر آنكه مصرور،

[١]. الكافى، ج ٣، ص ١٥، ح ٢.

[٢]. الكافى، ج ٣، ص ١٦، ح ٥.

[٣]. سنن ابن ماجة، ج ١، ص ١١٠، ح ٣٠٣.

[٤]. در مجاميع روايى امامية يافت نشد.

[٥]. ذكرى الشيعة، ج ١، ص ١٦٦.