رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ١٧٧ - پيشگفتار

از اين عبارت چنين برمى‌آيد هر دو بزرگوار از منصب شيخ الاسلامى كه بر آنها تحميل شده بود كراهت داشته و سعى داشتند كه از آن رهايى يابند[١].

مرحوم شيخ حسين پس از عمرى تلاش و خدمت به مكتب اهل بيت (ع) در بحرين استقرار يافت و در آنجا منبع فيض براى عموم طبقات مردم و بالاخص شيعيان و علماى آن ديار قرار گرفت. پس از اقامتى كوتاه در آن ديار در سال ٩٨٥ ق دعوت حق را لبيك گفته و پيكر مطهر او در منطقه‌اى به نام «المصلّى» يكى از روستاهاى «هجر» به خاك سپرده شد.

از آن زمان تاكنون مرقد پاك آن شخصيت والا، مزار عارفان و مشتاقان و شيعيان بحرين مى‌باشد. درباره درگذشت اين پدر مهربان، فرزندش شيخ بهايى اشعارى را سروده كه حكايت‌گر عمق ارادت و محبت و احترام او نسبت به مقام والاى پدر بزرگوارش است:

[١]. مراجعه شود به مقدمه‌ى نور الحقيقة و نور الحديقة، ص ٩.

[٢]. مرحوم بهايى پدرش را به دريا تشبيه كرده است چون او دريايى از علم و معرفت و صفات حسنه بود.

[٣]. معنى ابيات: اى همسايگانى كه هجرت كردند و در« هجر» سكنا گزيدند، خدا به داد دل غمگين بعد از شما برسد.

اى كسى كه در« المصلى» از روستاهاى« هجر» خفته‌اى، خداوند تو را از زيباترين پوشش‌هاى رضوان بهشت بپوشاند.

اى درياى( علم) كه در« بحرين» اقامت گزيدى، با آمدن تو سه درياى هم شكل به هم پيوند خوردند.

تو شاداب‌تر و پرطراوت و باسخاوت‌تر از آنها بودى و نيز شيرين‌تر و زلال‌تر از آنها بودى.

تو هم مانند آن دو دريا، دُرّهاى ارزشمندى در بردارى، هرچند درهاى تو باارزش‌تر و زيباتر از دُرّ آنها بود.