رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٤٨ - اصل اول لزوم شناخت معارف مبدأ و معاد

[٧] و صفات تقديسيّه آن است كه يكى است به وحدت حقه حقيقيه، كه از هيچ جهت شريك و انباز ندارد.

و مقدّس و منزّه است از مثل و شبيه و نظير و كفو[١] و ندّ و ضد.

و جسم و جسمانى نيست و جوهر نيست و عرض نيست و منقسم به اجزاى مقدارى نيست و مركب از اجزاى ماهيت نيست، خواه اجزاى معنويه مباينه و خواه اجزاى محموله ذهنيه.

احديّت حقّه و صمديّت مطلقه او متقدس است از كثرت قِبَل الذات و كثرت مع الذات و كثرت بعد الذات.

و مكانى و زمانى نيست، بلكه خالق مكان و زمان است.

و تعالى و متعاظم است از حدود جهات و ابعاد و امتدادات.

و محال است كه مرئى شود و قوّت باصره ادراك او كند، نه در دنيا و نه در آخرت.

[٨] و ممكن ذاتى نيست كه حقيقت متقدسه او در هيچ ذهنى از اذهان مرتسم شود[٢] و هيچ مدركى از مدارك و مشعرى از مشاعر عاليه و سافله و عاقله و متخيّله را به ادراك كنه ذات و دريافت نفس ماهيت و تصوّر مرتبه كمال كبرياى او، راهى بوده باشد.

[٩] و وجوه و صفات حقيقيه در جناب احديت او، زائد بر ذات نيست، بلكه عين مرتبه ذات است و حقيقت واجب بالذات از ماهيتى وراى صرف وجود حق، تعالى است، و از شوائب ما بالقوه، و تدريج و تعاقب و تغيّر و تبدّل، من جميع‌

[١]. در ص و« ج»: منزّه است از شبه و كفو و نظير.

[٢]. در« ج»: نشود.