رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣١٠ - اما وظائف تخلى

[و آله‌] و ٧-.[١]

دويم: آية الكرسى با آيه كريمه‌ «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ»، به دليل حديث أبى عبد اللّه الصادق (ع)[٢].

سيوم: حكايت فصول اذان بعد از فراغ مؤذّن از هر فصلى، به دليل آنكه در احاديث امر به حكايت اذان على العموم واقع شده است‌[٣].

چهارم: «اللهمّ صلّ على محمد و آل محمد» گفتن، اگر اسم مباركش مذكور شود و متخلّى بشنود.[٤]

پنجم: ردّ سلام كه واجب است، اما سلام كردن كسى بر متخلّى، يا ابتدا كردن متخلّى به تسليم بر كسى، مكروه است.

ششم: حمد الهى بعد از عطاس.[٥]

هفتم: تسميت كردن عاطس را، يعنى دعاى رحمت از براى او كردن و «يرحمكم اللّه» گفتن بعد از عطسه او.

هشتم: هرگاه مهم ضرورى واقع شود كه بالضرورة تكلّم بايد كرد.

بيست و پنجم: ارتياد، يعنى طلب موضعى كه مناسب بوده باشد از براى تخلّى و استنجاء و طلب موضعى مرتفع از براى بول كه خاك نرم داشته باشد، سنت است. رسول ٦ در اين باب اهتمام تمام داشته است، و در توقّى‌[٦] از بول- به فتح‌

[١]. مراجعه كنيد به وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣١٠، ب ٧ از ابواب احكام الخلوة و تهذيب الأحكام، ج ١، ص ٢٧، ح ٦٨.

[٢]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣١٣، ب ٧ از ابواب احكام الخلوة، ح ٨ و تهذيب الأحكام، ج ١، ص ٣٥٢، ح ١٠٤٢.

[٣]. مراجعه كنيد به ذكرى، ج ١، ص ١٦٦.

[٤]. المقنعة، ص ٤٠.

[٥]. و اين داخل در عموم« ذكر» است.

[٦]. توقّي از وقى يقي، گرفته شده است به معناى پرهيز.