رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٤٨٧ - تحقيقى در تنجيس متنجس

تحقيقى در تنجيس متنجس‌

مشهور در ميان فقيهان، سرايت نجاست از متنجس به اشياء ديگر است. ليكن برخى اعتقاد به عدم سرايت دارند و بعضى ديگر، انتقال نجاست را تنها از مايع متنجس مى‌دانند. از ميان مخالفان با مشهور مى‌توان فقهاى زير را نام برد:

ابن ادريس (ق‌ ٦)، سيد صدر الدين، ملا محسن فيض كاشانى در مفاتيح، ملا محمد كاظم خراسانى در اللمعات النيرة، آقا رضا همدانى در مصباح الفقيه، شيخ مهدى خالصى، شيخ الشريعه اصفهانى (م ١٣١٨ ه. ق.)، ميرزا محمد فيض قمى (م ١٣٧٠ ه. ق.)، ابو المجد محمد رضا اصفهانى (م‌ ١٣٦٢ ه ق.) و سيد عبدالكريم موسوى جزايرى (م ١٢١٤ ه ق.).[١]

اهميت اين فرع فقهى، برخى فقيهان را بر آن داشته است تا رساله مستقلى در اين موضوع بنگارند. از جمله:

١. البرهان المؤسس لتحقيق ان المتنجس لا ينجس، سيد عبدالكريم بن محمد جواد موسوى جزايرى (م ١٢١٤ ه ق.)، خطى، كتابخانه آيت الله العظمى مرعشى، شى ٦١٢٦.

ترجمه اين رساله را در ادامه خواهيم آورد.

٢. رسالة فى عدم تنجيس المتنجس، محمد على بن محمد نبى، تاليف ١٢٤٧ ه. ق.

[١]. الفيض، محمد فيض قمى، چاپ ١٣٦٩ ه ق، ص ١٠٢ و مقدمه« تنجس ملاقي المتنجس» سيد حسين خوانسارى، مقدمه از سيد احمد روضاتى، اصفهان، ١٣٧٧ ه ش، ص ١٤٧( ضميمه كتاب« النهرية»).