رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٥٠١ - دلايل عدم سرايت نجاست از متنجس

خروجى جايز نيست.

٢. عيص بن قاسم مى‌گويد:

سألت ابا عبدالله (ع) عمن مسح ذكره بيده ثم عرقت يده، فأصابت ثوبه، يغسل ثوبه؟

قال: لا.[١]

از امام صادق (ع) سؤال كردم دست شخصى كه با آن آلتش را مسح كرده، عرق مى‌كند، سپس دستش را بر لباس مى‌كشد، آيا لباسش را بايد تطهير كند؟ امام (ع) فرمود: خير.

٣. حنان مى‌گويد:

سمعت رجلا سأل أبا عبدالله (ع) فقال: إني ربما بلت فلا أقدر على الماء، و يشتدّ ذلك عليَّ، قال: إذا بلت و تمسّحت فامسح ذكرك بريقك، فإن وجدت شيئا فقل: هذا من ذاك.[٢]

شنيدم مردى از امام صادق (ع) پرسيد: گاهى پس از ادرار آب در دسترس ندارم و اين مساله برايم مشكل مى‌شود. حضرت فرمود: هرگاه بول كردى از آب دهانت براى زايل كردن بول استفاده كن، پس از آن اگر ترشحى يافتى آن را آب دهان محسوب كن.

ثقة الاسلام كلينى مانند اين روايت را با سند از حنان‌[٣] و نيز شيخ صدوق به صورت مرسل از حنان نقل كرده‌اند.[٤]

٤. سماعه نقل مى‌كند:

[١]. تهذيب ١: ٤٢١.

[٢]. همان ١: ٣٤٨.

[٣]. كافي، ج ٣: ٢٠.

[٤]. من لا يحضره الفقيه ١: ٦٩.