رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٥٠٢ - دلايل عدم سرايت نجاست از متنجس

قلت لأبي الحسن موسى (ع): إني أبول ثم أتمسّح بالأحجار فيجى‌ء منّي من البلل ما يفسد سراويلي. قال: ليس به بأس.[١]

به امام موسى كاظم (ع) عرض كردم: پس از بول، با سنگ مسح مى‌كنم، بعد از آن رطوبتى خارج مى‌شود كه لباسم را آلوده مى‌كند. حضرت فرمود: اشكالى ندارد.

در موثق اسامه آمده است:

قلت لابي عبدالله (ع): عن الثوب تكون فيه الجنابة فيصيبني السماء حتى تبتل عليَّ، فقال: لا باس.[٢]

به امام صادق (ع) عرض كردم: لباسى آلوده به منى دارم، و از آسمان (باران يا برف) مى‌بارد و من خيس مى‌شوم [حكم آن چيست؟] حضرت فرمود: اشكالى ندارد.

٦. در روايتى حَسن از اسامه مى‌خوانيم:

قلت لابي عبدالله (ع): يصيبني السماء وعليَّ ثوب فتبله و أنا جنب، فيصيب بعض ما اصابت جسدى من المني، أفاصلّي فيه؟ قال: نعم.[٣]

به امام صادق (ع) عرض كردم: در حال جنابت، از آسمان بر من (باران يا برف) مى‌بارد و لباسم را خيس مى‌كند و به قسمت‌هايى از بدنم كه آلوده به منى است مى‌رسد، آيا با آن لباس مى‌توانم نماز بخوانم؟ حضرت فرمود: بله.

روا بودن نماز در لباس خيس كه آلوده به منى است، دلالت بر عدم سرايت نجاست از متنجس مى‌كند.

[١]. استبصار، ج ١، ص ٥٦ ..

[٢]. كافي ٣: ٥٣.

[٣]. كافي ٣: ٥٢.