رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٣٥ - باب دوم آداب الاستنجاء

[١٢٢] مسألة: تحريم استقبال و استدبار قبله در حال استنجاء- همچنان كه در حال قضاء حاجت، حرام است- محل نظر است و جانب حكم به تحريم اقوى است؛ به دليل قول أبي عبد اللّه الصادق (ع): «يقعد له كما يقعد للغائط»[١] و روايت از مراسيل صدوق است در فقيه و از مسانيد شيخ الطائفة در تهذيب و رئيس المحدثين در كافى.

[١٢٣] مسألة: اجماع امت از خاصه و عامه منعقد است بر اينكه نجو[٢] نبى ٦ را زمين ابتلاع مى‌كرده، و از اين جهت هيچ كس از آن حضرت نجو نديد و صدوق- رضوان اللّه عليه- در فقيه گفته است: «و لم ير للنبي ٦ قطّ نجو؛ لأن اللّه تبارك و تعالى وكّل الأرض بابتلاع ما يخرج منه»[٣].

و مشهور آن است كه اين خاصيت از خواص نبى ٦ است، و در حديث علامات امام- كه در آخر فقيه روايت شده اين خاصيت از جمله علامات معدود است‌[٤] و در اخبار وارد است كه در ايام حرب معاوية، زمين ابتلاع نجو أمير المؤمنين (ع) كرده است.

و ابتلاع- كه ثبوت آن اجماعى است- مخصوص براز است؛ چه در حديث وارد شده كه امّ أيمن بول نبى ٦ را آشاميده است‌[٥]، چنانچه به تفصيل در باب نجاسات مذكور خواهد شد، إن شاء اللّه العزيز.

[١٢٤] تنبيه: آنچه در اصول حديث از طريق أبو جعفرين ثلاثة: رئيس المحدثين و

[١]. وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣٦٠، ب ٣٧ از ابواب احكام الخلوة، ح ٢.

[٢]. معنى« نجو» در باب دوم، فراز ٨٦، به تفصيل گذشت.

[٣]. من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٢٣، باب ارتياد المكان للحدث ...، ذيل حديث ٣٨.

[٤]. من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٤١٨، ح ٥٩١٤.

[٥]. مناقب آل ابي طالب، ج ١، ص ١٢٥، فصل في معجزاته.