رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٥٥٤ - فرق اول حضور نبى يا امام يا نايب خاص

يخشاه) و كسى را كه ولى عهد و قايم مقام خود داشته و ملك آذربايجان را به او واگذاشته است، شاهزاده عباس ميرزا (ادخله الله فى شفاعتنا و جعله في الدنيا و ال‌آخرة تحت ظلّنا و في حمايتنا) در جمع سپاه براى كسر شوكت كفار و اخذ اموال و اسر عيال و اطفال آنها. هر كه در سپاه ايشان قتيل شود مثل آن است كه در لشكر ما به قتل رسيده و آنكه اطاعت ايشان كند چنان است كه اطاعت ما كرده باشد و هر كه ايشان را يارى نكند، نديم ندامت شود و محروم از شفاعت ما در روز قيامت باشد.

اى شيعيان و چاكران كه شنونده‌ايد گفتار ما را و پيروانيد كردار ما را، چون شما را خوانده شود اين كتاب و مسموع شود اين خطاب، بر آوريد تيغ‌ها از نيام و طلب كنيد خون شهدا را در اين مقام. بگوييد به آواز بلند كه دور و نزديك شنوند: كجا است غيرت اسلام؟

كجا است حميّت شريعت سيد انام؟ كجا است حرمت مردم و نساء كه پرده نشينان عفت و ناموس‌اند و اكنون بعض ايشان محل زنا و فجور روس‌اند؟ كجايند اهل ناموس از امم؟

كجايند آنان كه مى‌گفتيم در حق ايشان «اكثر شيعتنا العجم»؟ اگر نكوشيد با شنيدن اين كلام و نخواهيد جهاد دشمنان در اين مقام، نمى‌رسيد به شفاعت ما در روز قيام.

جناب سيد المجتهدين آقا سيد على‌[١] (طاب ثراه) اجازت نامه به عربى نوشته مختصر ترجمه آن اين است:

[١]. مراد مؤلف از اين عالم جليل القدر معلوم نشد. و احتمال مى‌رود كه مراد سيد على محمد فرزند محمد نقوى كه رساله جهاديه نوشته و در سال ١٣١٢ وفات نمود. نگاه كنيد به الذريعه، ج ٥، ص ٢٩٧، شماره ١٣٩٦.