رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٤٢٩ - مقدمه محقق

بدان كه خداوند سبحان در اين سوره شريفه (سوره جمعه) تأكيد نموده بر امرى كه براى آن اين سوره نازل شده و آن وجوب نماز جمعه، و در مقدمه و آخر سوره با انواعى از تأكيداتى كه همانند آنها در هيچ عبادتى نيامده است، تأكيد نموده است و همين نشانه‌اى است بر اين كه اين عبادت از مهم‌ترين آنها و با فضيلت ترين آنها است نزد او و همچنين محبوب‌ترين آنها و آن از چند وجه.

سپس سه وجه را فرموده كه در وجه سوم هيجده گونه از تأكيد را ذكر نموده، هيجدهمين آنها تأكيد به وسيله‌ «إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ» است و اظهار داشته كه آن بر چهار نوع بيان شده است. در وجه چهارم آورده است:

اين كه خداوند حكم را بعد از ذكر اين آيه از چند وجه تأكيد نمود، كه وجه يازدهم آن تعقيب اين سوره است به سوره منافقين كه نشانگر اين است كه تارك اين فضيلت بدون علت، منافق است.[١]

اين شيوه بيان وجوب، بعضى از علماى متأخر از عصر مجلسى را بر آن داشته كه ردّى بر بيان مرحوم مجلسى به رشته تحرير درآورند. مؤلف اين رساله در جواب آنها به نوشتن اين جزوه پرداخته است و در پيش گفتار اين رساله مى‌نگارد:

و بعد، چون مسموع شد كه علامه ثانى و عالم و عامل به فرائض و نوافل سبحانى ملامحمد باقر مجلسى- طاب ثراه و جعل الجنة مثواه- در كتاب بحار الانوار كلامى افاده نموده است كه مشعر به اين كه تمام سوره مباركه جمعه متضمّن ترغيب و تحريض بر اداى‌

[١]. بحار الانوار، ج ٨٩، ص ١٣٣- ١٣٧.