رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٦٧ - باب بداءة القول في الطهارات

كتاب الطهارات‌

باب: بداءة القول في الطهارات‌

[٣٥] أساس: «طهارت» در لغت به معنى نزاهت و نظافت است، و در اصطلاح شرع اسم وضو و غسل و تيمم است، بر وجهى كه صلوح تأثير در اباحت عبادت داشته باشد.

و هيچ يك از مجتهدين ازمنه سابقه را تعريف‌[١] جامع و مانع، كه در طرد و عكس از فساد سالم بوده باشد، ميسّر نشده است و من در بعضى از مصنفات گفته ام: «الطهارة مسّ البشرة و ما في حكمها[٢]، بأحد الطهورين أو ما في حكمه‌[٣]، بحسب حكم الشرع، مشروطاً بالنية بالذات استقلالًا»؛[٤] طهارت ممسوس ساختن بشره است و آنچه در حكم بشره باشد، به يكى از دو طهور، كه آب و خاك است، يا آنچه قائم مقام آن بوده باشد به حسب حكم شرع، مشروط به نيت بالذات بر سبيل استقلال.

اين تعريف تامّيت و جامعيت و مانعيت را در عكس و طرد مستجمع، و جميع وجوه ايرادات و اعتراضات‌[٥] را در اطّراد و انعكاس مستدفِع است. وضوى مجدد و

[١]. چنين است در« ج»، و در غير آن: تعريف.

[٢]. در حاشيه آمده است:« اين قيد از براى ادخال موى و محل مسح جبيره است»( منه( ره».

[٣]. در حاشيه آمده است:« اين قيد از براى ادخال برف و يخ و يال اسب و امثال آنهاست در تيمم».( منه( ره».

[٤]. در حاشيه« د» چنين آمده:« قيد بر سبيل استقلال از براى اخراج ابعاض و اجزاء طهارت است كه اشتراط آن به نيت اگرچه بالذات است نه بالعرض اما بر سبيل استقلال نيست، بلكه در ضمن اشتراط مجموع من حيث المجموع به نيت‌[ است‌]»( منه( ره».

[٥]. در« ج»:« اغراضات».