رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٤١ - مسنونات و مكروهات از آداب استنجاء

و «مطهرة» و «مَذهبة»- به فتح ميم در هر دو لفظ، بر صيغه اسم مكان، أبلغ و أمتن است و بعضى به كسر محتمل دانسته‌اند، بر صيغه اسم آلت و بعضى ديگر به ضم نيز ضبط كرده‌اند، بر صيغه اسم فاعل، و در مذاق بلاغت مستعذب‌[١] و گوارا نيست.

بيست و دويم: استنجاء در مكان نجو و محل قضاى حاجت، مكروه است، و مستحب است كه محل استنجاء غير مكان نجو باشد.

بيست و سيم: سنگى كه بعد از زوال عين مستعمل شده باشد، خواه از تتمه نصاب عدد ثلاثة به جهت اكمال نصاب و خواه ما فوق نصاب از براى ايتار عدد، اگر چه طاهر است، اما استعمال آن بار ديگر در استنجاء مطلقاً مكروه است آن شخص را و ديگرى را، خواه استعمال آن در ازاله عين بوده باشد، و خواه به جهت اكمال عدد ثلاثة، و خواه از براى ايتار ما فوق ثلاثة، و حرام نيست اصلًا.

بيست و چهارم: استنجاء به هر آبى كه مكروه الاستعمال باشد در وضو و غسل، مكروه است، مانند آب عيون جاريه كبريتية و زاجية[٢]؛ چه در حديث وارد است كه آنها از فوح جهنم‌[٣] است‌[٤]- به فتح فاء و اهمال حاء بعد از واو ساكنه- و مانند آبى كه در آفتاب گرم شده باشد؛ چه در حديث وارد شده كه مورث برص است‌[٥].

بيست و پنجم: زوجه حرّه را متولّى استنجاء ساختن، كه مباشر باشد، مكروه است و مستند كراهت قول أبي عبد اللّه الصادق (ع)[٦] و حرام نيست، خواه به عقد دوام‌

[١]. يعنى شيرين.

[٢]. عيون زاجية: چشمه‌هاى آب گرم.

[٣]. فوح: حرارت.

[٤]. المحاسن، ج ٢، ص ٥٧٩؛ باب المياه المنهي عن شربها، ح ٤٧، من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٤، ح ٢٥.

[٥]. الكافي، ج ٣، ص ١٥، ح ٥، تهذيب الاحكام، ج ١، ص ٣٦٦، ح ١١١٣.

[٦]. الكافى، ج ٣، ص ١٧، ح ٧.