رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ١٦٢ - نسخه خطى

نسخه خطى‌

بعد از حمد و ستايش پروردكارى كه اقبال بالكليّه به وى موجب خلاصى از آلام است و اشتغال نفس به طاعتش سبب رهايى از دنياست وصلات برمبيّن طاعات و رابط سالكان به يزدان يعنى پيغمبر آخر الزمان و ائمه هدى يعنى متمّمان اين تبيان- عليهم الصلاة و السلام.

چنين كويد أقلّ عباد اللّه و أحوجهم إلى رحمة اللّه الغنيّ عبداللّه بن حُسين الشّوشتري كه: اين رساله اى است در بيان عبادات و افعال نماز و توابع آن از بعضى واجبات ديكر كه اين كمينه اعتقاد جازم به وجوب آن دارد يا آن را انسب يا اقوى يا احوط مى‌داند و اكربالعرض كلام منساق به نفى وجوب امورى ديكر كردد آن را بيرون از غرض نمى‌داند و آن مشتمل بر مقدمه و چند باب است ....

باب چهارم- دراحكام بقيّه نمازها كه همه روزه واجب نيستند و آن مشتمل بر چند ركن است:

ركن اوّل درنماز جمعه كه عوض ظهر در روز جمعه واجب شده و در وجوب آن در زمان غيبت خلاف است و اقوى درنظر اين بنده آن است كه واجب متعيّن باشد همچنانچه جمعى به آن تصريح كرده اند نه مخيّر.

و دعوى اجماع برعدم تعيّن مسموع نيست و كمان اين است كه منشأ اين دعوى اشتباهى است كه از فهميدن عبارت خلاف شيخ طوسى- عليه الرحمه- و نحو آن واقع شده و كلام شيخ بعد ملاحظه سابق و لاحقش به منزله تصريح است به آنچه ماذكر كرديم چنانچه بعضى به آن نيز تنبيه كرده اند.

واحوط آن است كه بعد از ايقاع جمعه حاضر، چهار ركعتى مردّد ميان ظهر و نافله به جاى آورد و مسافر اكر به نماز جمعه حاضر شود و دو ركعتى مردّد به نحو مذكور