رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٨٩ - باب بداءة القول في الطهارات

و شيخ طوسى در نهايه و ابن ادريس در سراير مى‌گويند: وضو كه از حدث بول و غايط باشد در مسجد حرام است نه از ساير احداث‌[١] و مشهور آن است كه وضو در مسجد مطلقاً مكروه است و حرام نيست از هر حدث كه بوده باشد.

و وضو در مستنجى و بيت الخلاء نيز مكروه است و نيز وضو از اناء مفضض‌[٢] مكروه است، و همچنين از اناء مصوّر به صور و تماثيل.

و مكروه در اين مقام به معنى اصطلاحى است كه يكى از احكام خمسه است، يعنى آنكه تركش اولى و ارجح است، همچنانكه نماز در حمّام گزاردن و صوم دهر و ابتدا به صوم در سلخ شعبان- كه عبارت است از روز سى‌ام ام- با عدم رؤيت هلال بى‌مانعى از رؤيت، و در تكبيرات يا تحميدات يا تسبيحات تسبيح زهرا (س) تكبيرى يا تحميدى يا تسبيحى زائد كردن، كه هريك از اينها مكروه است، به همين معنى كه ترك آن مستحب است و راجح است، نه به آن معنى كه فعل آن سنتى است كه مؤكّد نيست و عبادتى است غير كامل، كه نهايت مرتبه كمال ندارد و ثوابى كه بر آن مترتب مى‌شود، ثوابى است ناقص؛ چنانچه شايع و مشهور است كه اطلاق مكروه بر عبادات بر اين وجه مى‌باشد.

و تحقيق كلام در اين باب در كتاب سبع شداد و در حواشى من لا يحضره الفقيه‌[٣] مبيّن شده است.

[٥٣] أساس: مباح بودن نماز و طواف و مسّ خط مصحف و آنچه به آن ملحق است، و قرائت سور عزائم و ابعاض و آيات و كلمات آنها و داخل شدن در هر يك از

[١]. النهاية و نكتها، ج ١، ص ٣٤١، السرائر، ج ١، ص ٢٧٩.

[٢]. يعنى ظرفى كه نقره اندود باشد.

[٣]. اين كتاب در دست نيست.