ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤١١ - باب نوادر حج

بدهكده‌اى كه آن را سايه مينامند بازمى‌گشت و سرش را ميتراشيد.

٣١٢٥- و از امام صادق ٧ روايت شده است كه فرمود: تراشيدن سر در غير حجّ و عمره براى دشمنان شما زشت و ناپسند است، و براى شما زيبائى است.

٣١٢٦- و محمّد بن سنان، از مفضّل بن عمر، از امام صادق ٧ روايت كرده است، كه فرمود: كسى كه بر شتر يا هر مركب مخصوص حمل بار و بنه سوار شود، و آنگاه از آن بيفتد و بميرد بدوزخ داخل مى‌شود.

مصنّف اين كتاب- رضى اللَّه عنه- گفت: مردم بر «زوامل»- يعنى چهارپايان مخصوص حمل بار و بنه- سوار ميشدند، پس چون يكى از ايشان ميخواست فرود آيد، از مركب بزير مى‌افتاد، زيرا دستاويزى بجهاز نداشت. از اين رو از اين كار نهى شدند، تا كسى از ايشان عمدا فرو نيفتد كه بميرد، و قاتل جان خود باشد، و در اثر اقدام به اين كار مستوجب دخول دوزخ شود. پس معنى حديث اينست، و حكمت آن اينست كه مردم در زمان پيمبر ٦ و ائمّه (صلوات اللَّه عليهم) بر زوامل سوار ميشدند، و كسى ايشان را منع نميكرد، و انكار نمينمود.