ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٦٠ - باب آنچه در باره كسى كه حج از او فوت شده آمده

قرآن يا افراد و يا تمتّع وارد شده و حجّ از او فوت گشته، ميبايد بعمره محلّ شود، و حجّ سال آينده بر ذمّه او است. راوى گفت: و در باره كسى كه امام را درك كند در حالى كه او در مشعر باشد، امام فرمود: اگر گمان او اين باشد كه بعرفات مى‌آيد، و اندكى در آنجا وقوف ميكند، و پس از آن قبل از طلوع خورشيد مشعر را درك مينمايد، پس بعرفات بيايد، ولى اگر گمانش اينست كه وقتى بعرفات ميرسد كه مردم كوچ كرده باشند، پس بعرفات نيايد، و در مشعر اقامت كند- و حجّش بتمام و كمال رسيده است.

شرح: «از اين خبر استفاده مى‌شود كه اضطرارى مشعر مقدّم بر اضطرارى عرفات است».

٢٩٩٦- و ابن محبوب از داود رقّى روايت كرده است كه گفت: در منى افتخار مصاحبت امام صادق ٧ را داشتم، كه مردى فراز آمد، و معروض داشت كه گروهى وارد شده‌اند، و حجّ از ايشان فوت شده است. پس امام ٧ فرمود: از خدا عافيت همى طلبيم. رأى من در اين باره اينست كه هر يك از ايشان گوسپندى ذبح كند، و همگى محلّ شوند. و بر ذمّه ايشانست كه اگر بشهر و ديار خود باز گردند در سال آينده حجّ بجاى آورند. و اگر در مكّه بمانند تا ايّام تشريق سپرى شود، و