ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٧ - باب فضائل حج

كند.

٢٢٥٧- و على بن الحسين عليهما السّلام فرمود: كسى كه قرآن را در مكّه ختم كند، تا رسول خدا ٦ را در دم مرگ نبيند، و منزل خود را در بهشت ننگرد جان نسپارد.

٢٢٥٨- و گفتن يك‌

«سبحان اللَّه»

در مكّه برابر با خراج عراقين است كه در راه خداى عزّ و جلّ انفاق شود.

شرح: «مراد از دو عراق يا بصره و كوفه است كه اصطلاح مورّخين است، و يا مراد عراق عرب و عراق عجم است».

٢٢٥٩- و آن كس كه در مكّه هفتاد ركعت نماز بگزارد، چنان كه در هر ركعتى سوره‌ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ و إِنَّا أَنْزَلْناهُ‌، و آيه سخره (إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌- تا جمله- تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ‌) و آية الكرسى را بخواند جز (در مقام) شهيد نخواهد مرد، و صرف‌كننده طعام يعنى كسى كه روزه ندارد- در مكّه بمانند روزه‌دار در غير مكّه است، و روزه داشتن يك روز در مكّه با روزه يك سال در غير آن شهر برابر است، و كسى كه در مكّه گام زند- يعنى راه رود- در حال عبادت خداى عزّ و جلّ خواهد بود.