ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٧ - باب علل و أسرار حج

٢١٢٧- و روايت شده است كه وجه تسميه آن به منى اينست كه ابراهيم ٧ در آنجا تمنّا كرد كه خدا قوچى را بجاى پسرش قرار دهد و او را برسم فديه آن پسر به ذبح آن فرمان دهد.

شرح: «اگر اين خبر درست باشد بايد گفت: پس آزمايشى در كار نبوده و حال آنكه قرآن ميفرمايد: إِنَّ هذا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبِينُ‌».

٢١٢٨- و وجه تسميه «خيف» اينست كه آن از درّه مرتفع است و هر جايى كه از درّه مرتفع باشد خيف ناميده مى‌شود.

٢١٢٩- و حكمت اينكه مشعر را موقف قرار دادند، و حرم را موقف نساختند اينست كه كعبه خانه خدا، و حرم حجاب و محلّ پرده‌دارى آن و مشعر در آنست، از اين رو چون زائران آهنگ خانه خدا كنند ايشان را بر در خانه متوقّف ميسازد، كه همچنان زارى كنند تا اذن دخول به ايشان بخشد، سپس ايشان را در حجاب دوّم كه همان مزدلفه است متوقّف مى‌كند، تا چون بطول مدّت تضرّع و زاريشان مى‌نگرد، ايشان را فرمان ميدهد تا قربانيهاى خود را تقديم كنند. پس چون قربانيها را گذراندند، و گرد و غبار و آلودگيهاى زمان سفر را از خود بيفشاندند، و خويش را از لوث گناهانى كه از فيض حضور او محروم و محجوب ساخته بود، پاك و پاكيزه ساختند، ايشان را فرمان همى دهد تا در آن حال پاكى و پاكيزگى بزيارت او نائل شوند.