ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٥٣ - باب حدود عرفات و منى و مشعر

مردم بسوى گامهاى شتر آن حضرت مبادرت آغاز كردند، چنان كه در كنار آن شتر وقوف ميكردند، در اين موقع پيمبر ٦ شتر را از آنجا دور ساخت، ولى مردم همان گونه عمل ميكردند، پس پيمبر ٦ فرمود: أيا اى مردمان، تنها محلّ گامهاى شتر من موقف نيست، بلكه اين ناحيه يكسره موقف است، و با گفتن اين جمله با دست خود اشاره كرد، و فرمود، عرفه، همگيش موقف است و اگر هيچ محلّى بجز جاى گامهاى شتر من موقف نميبود، آن محلّ گنجايش مردم را نميداشت. (و پيمبر ٦ در مزدلفه نيز چنين كرد).

پس چون خللى- يعنى فرجه و فاصله‌اى- را به بينى گام فرا نه، و با نيروى خودت، و بوسيله شتر سواريت آن را مسدود كن، زيرا خداى تعالى دوست ميدارد كه آن خللها مسدود گردد.

و از نقاط مرتفع به اراضى مسطّح منتقل شو، و از وقوف در «أراك» و «نمره»- كه همان بطن عرنه است- و از «ثويّه» و «ذو المجاز» احتراز كن، زيرا كه آنها از عرفات نيستند.

٢٩٨١- و در خبر ديگر آمده است كه فرمود: اصحاب اراك حجّ ندارند، و ايشان كسانى هستند كه زير اراك وقوف ميكنند.