ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٩٧ - باب وجوب روزه بر متمتع زمانى كه قيمت هدى را نداشته باشد

استعمال بوى خوش سك (نوعى عطر) و مانند آن براى او كراهت دارد، زيرا حنّاء عطر نيست، و براى او جايز است كه سرش را بپوشاند، زيرا تراشيدن آن از پوشاندنش عظيمتر است.

باب وجوب روزه بر متمتّع زمانى كه قيمت هدى را نداشته باشد

از ائمّه- عليهم السّلام- روايت شده است كه انجام دهنده حجّ تمتّع چون هدى را بيابد و قيمت آن را نيابد سه روز در ايّام حجّ روزه ميدارد: روزى پيش از ترويه، و روز ترويه و روز عرفه، و هفت روز نيز بهنگام بازگشت بشهر و ديار و قوم و تبارش، اين يك دهه كامل است كه بعنوان جزاى هدى انجام ميگيرد، پس اگر روزه اين سه روز از او فوت شود، شب حصبه را سحرى ميخورد، يا در سحرگاه خارج مى‌شود- تا روزه آن روز برايش جايز باشد- و شب حصبه شب كوچ كردن از منى است، و او شب را به روزه بصبح مى‌آورد، و دو روز بعد را نيز روزه ميدارد. پس اگر روزه اين سه روز نيز از او فوت شود، تا بيرون رود، و فرصت اقامتى برايش نماند، اگر بخواهد اين سه روز روزه را در راه انجام ميدهد، و الّا تمام ده روز را در خانه و ميان خانواده‌اش بجا مى‌آورد، و ميان سه روز اوّل و هفت روز بعد يك روز فاصله مى‌افكند،