ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٠٤ - باب متعلق به محصور و مصدود

همان جا نحر كرد، و براه افتاد تا بدر خانه رسيد، و در را كوبيد، پس علىّ ٧ فرمود: بربّ كعبه قسم، كوبنده در پسر منست، در را برايش بگشائيد، و مقدارى آب برايش گرم كرده بودند، پس بطرف آن شتافت، و خود را بر آن افكند، و آن را نوشيد، و سپس در نوبتهاى بعد عمره را بجا آورد.

و شخص محصور تا طواف كعبه و سعى صفا و مروه را انجام نداده باشد، زنان بر او حلال نيستند.

و قارن- يعنى كسى كه حجّ قران بجا مى‌آورد- زمانى كه محصور شود، و شرط كرده باشد، و گفته باشد: پس مرا در همان جا كه محبوس ساختى محل ساز، هدى خود را نميفرستد، و سال آينده حجّ تمتّع بجا نمى‌آورد، ولى همان گونه كه داخل شده است خارج مى‌شود. شرح: «يعنى اين شخص همان جا از احرام بيرون مى‌شود».

٣١٠٨- و حمزة بن حمران از امام صادق ٧ در باره كسى سؤال كرد كه بگويد: مرا در همان جا كه محبوس ساختى محل ساز. پس امام فرمود: او در همان جا كه خداى عزّ و جلّ محبوسش ساخته محل است. و فرمود: اگر چه اين جملات را بر زبان نراند- يعنى چه بر زبان براند و چه بصورت نيّت در ذهن بگرداند محلّ خواهد بود- و اين گونه شرط كردن حجّ سال آينده را از ذمّه‌اش ساقط نميسازد.