ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٠٦ - باب حكم كسى كه بسبب نمازى يا بسبب ديگرى سعى بر او قطع شود

باب حكم كسى كه بسبب نمازى يا بسبب ديگرى سعى بر او قطع شود

٢٨٥٥- معاوية بن عمار روايت كرده است كه به امام صادق ٧ معروض داشتم كه مردى سعى بين صفا و مروه را آغاز ميكند، پس در اين ميان وقت نماز فرا ميرسد، آيا ميبايد سعى را سبك بپايان برد، يا بنماز بپردازد، و پس از آن بسعى بازگردد، يا در همان حالى كه هست درنگ كند تا فارغ شود. پس امام فرمود:

آيا بر سطح ما بين صفا و مروه محلّ نمازى براى او يافت نميشود؟ او نميبايد سعى را سبك بپايان برد، بلكه ميبايد نماز را بجا آورد، و پس از آن بسعى باز آيد، گفتم: و آيا جايز است كه بر صفا و مروه بنشيند؟ فرمود: آرى.

٢٨٥٦- و على بن نعمان و صفوان از يحيى الازرق روايت كرده‌اند كه گفت: از امام ابو الحسن ٧ در باره مردى كه ميان صفا و مروه سعى ميكند، تا سه شوط يا چهار شوط از سعى را انجام ميدهد، پس در اين ميان دوستى به او بر ميخورد، و او را براى برآوردن حاجتى يا صرف طعامى فرا ميخواند، در اين صورت ميبايد چه كند؟ امام فرمود: اگر او را اجابت كند باكى نيست، ولى در نظر من اداء حق خداى‌