ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥١ - باب فضائل حج

كسى كه بيست نوبت حجّ كند، جهنّم را نمى‌بيند، و شهيق و زفير آن را نمى‌شنود.

(شهيق بمعنى صداى بلند و فغان است، و زفير بمعنى صداى پست).

٢٢١١- و كسى كه چهل حجّ بجاى آورد، به او ميگويند: در باره هر كس كه دوست دارى شفاعت كن، و درى از درهاى بهشت براى او بگشايند كه او و هر كس را كه در باره‌اش شفاعت كرده است از آن در داخل ميشوند.

٢٢١٢- و كسى كه پنجاه نوبت حجّ بجاى آورد، در بهشت عدن شهرى براى او بنا كنند كه در آن شهر هزار قصر، و در هر قصر هزار حوريه از حور العين، و هزار همسر موجود است، و او را از رفيقان محمّد ٦ در بهشت قرار مى‌دهند.

شرح: «غايت و مقصود از كليّه عبادات رسيدن بمقام قرب الهى است، و مقدّمه آن حركت از نقص بسوى كمال و تحصيل رضاى خداست، و در تمام اديان آسمانى و آئين پيمبران راستين، بدون قصد قربت عبادتى مقبول درگاه حقّ نيست، و اين اصلى است مسلّم كه هيچ كس در آن ترديد نكرده است. و حجّ- چنان كه از محرّمات احرامش پيداست- براى تعديل و تهذيب دو غريزه شهوت و غضب و كنترل اين هر دو، و در اختيار قانون حقّ قرار دادن آنها است، و كسى كه با اختيار خويش براى تحصيل كمال و قرب بجوار حقّ سبحانه و تعالى در مدّت عمر هفتاد يا هشتاد ساله خود، پنجاه سال هر سالى دو بار در احرام عمره و احرام حجّ، چندين روز متوالى اين دو غريزه را تعطيل و تحت كنترل شديد قرار مى‌دهد، خود بمقامى از كمال ميرسد كه هزاران هزار حورى در اختيار او مى‌نهند و او توجّهى ندارد و اعتنائى نمى‌كند، و هدف و خواسته‌اش جز قرب بخدا و حقّ و رسيدن بكمال مطلق چيزى ديگرى نيست و نخواهد