ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٤٩ - باب آنچه شخص بهنگام انجام حج يا طواف بنيابت از ديگرى بر زبان ميراند

هنگام احرام بستنش چون محرم مى‌شود. ميگويد:

«اللّهمّ ما اصابنى في سفرى هذا من نصب أو شدّة او بلاء او شعث، فاجر فلانا فيه، و أجرنى في قضائى عنه»

[١]

٢٩٦٨- و در روايت معاوية بن عمّار آمده است كه امام صادق ٧ فرمود: چون خواستى كه از جانب كسى از دوستانت بر بيت طواف كنى، بنزديك حجر الأسود بيا و بگو:

«بسم اللَّه، اللّهمّ تقبّل من فلان»

[٢]

٢٩٦٩- و از بزنطى روايت شده است كه گفت: مردى از امام ابو الحسن اوّل ٧ در باره مردى كه از جانب ديگرى حجّ بجاى مى‌آورد سؤال كرد كه آيا ميبايد نام او را بزبان بياورد؟ امام فرمود: خداى عزّ و جلّ رازى از نظرش پوشيده نميماند.

٢٩٧٠- و مثنّى بن عبد السّلام از امام صادق ٧ سؤال كرد كه آيا شخصى كه از جانب انسانى حجّ بجاى مى‌آورد، ميبايد در همگى موارد نام او را ياد

[١] خدايا هر خستگى و سختى يا پريشانى‌اى كه در اين سفر بمن پيوسته است، فلان شخص را در آن اجرى عطا فرماى، و مرا در برابر انجام دادن اين عمل از طرف او، اجرى ارزانى دار.

[٢] بنام خدا، خدايا از فلان شخص قبول فرماى.