ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١١٥ - لقطه حرم

كراهت باشد».

٢٣٤٨- و منصور بن حازم گفت از امام صادق ٧ در باره اراكى كه در حرم قرار دارد و من آن را قطع ميكنم سؤال كردم. امام فرمود: فديه آن بر ذمّه تو است.

شرح: «در مرآة العقول آمده است كه: بدان كه تحريم قطع درخت و علف بر محرم اجمالا مورد اجماع است، و چهار چيز از اين حكم مستثنى است. اوّل آنچه در ملك شخص ميرويد، و دليل آن جاى سخن است، و جواز قطع چيزى كه خود شخص رويانده باشد جاى شك نيست، زيرا صحيحه حريز آن را تجويز ميكند. دوّم اشجار ميوه، و اصحاب جواز بركندن آن را بطور مطلق مقطوع دانسته‌اند، و ظاهر عبارت «منتهى» اينست كه اين حكم مورد اتّفاق است. سوّم درخت اذخر (اسپند) و اجماع بر جواز قطع آن نقل شده است. چهارم دو چوب محاله و آن دو چوبى است كه دولاب را براى كشيدن آب بر روى آن ميگذارند، و قطع درخت و علف خشك بلا مانع است، و بدان كه قطع درخت حرم همان گونه كه بر محرم حرام است بر محلّ نيز حرام است، همان طور كه اصحاب به آن تصريح كرده‌اند، و نصوص بر آن دلالت دارد».

لقطه حرم‌

٢٣٤٩- و ابراهيم بن عمر از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود:

لقطه بر دو گونه است، يكى لقطه حرم كه مدّت يك سال آن را اعلام و معرّفى ميكنى، پس اگر صاحب آن را يافتى فبها، و الّا آن را برسم صدقه مى‌بخشى. و قسم ديگر لقطه غير حرم است، كه آن را مدّت يك سال اعلام و معرّفى ميكنى، پس اگر صاحب آن آمد، فبها، و الّا