ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٥٧ - باب آنچه در باره كسى آمده است كه نسبت بوقوف در مشعر جاهل است

فرمود: كسى كه همراه با مردم از عرفات افاضه كرده، ولى در مشعر با ايشان درنگ ننموده، و از روى عمد، يا از سر بى‌اعتنائى راه منى را در پيش گرفته است، اشترى فربه بر ذمّه دارد (براى قربانى).

شرح: «وقوف در مشعر ركن است و اگر كسى عمدا آن را ترك كند حجّش باطل است و اين خبر كه متضمّن وجوب كفّاره يك شتر بر متعمّد ترك است محمول است بر كسى كه در شب مقدارى در آنجا مكث كرده باشد، و چنانچه نسيانا ترك كرده باشد اگر در عرفات وقوف كرده است با نيّت و اختيار پس چيزى بر او نيست و حجّش اشكالى ندارد و اگر هر دو وقوف را بفراموشى ترك كرده پس حجّش باطل خواهد بود و همچنين است حكم جاهل، و چنانچه وقوف مشعر را از روى جهل ترك كرده است باز حجّش باطل است، چنان كه شيخ در تهذيب گفته است».

٢٩٩١- و يونس بن يعقوب از امام صادق ٧ روايت كرده كه گفت به آن امام معروض داشتم كه: مردى از عرفات افاضه كرده، و از مشعر گذشته است، ولى در آنجا وقوف نكرده تا بمنى رسيده، و جمره را رمى نموده، و حكم وقوف بمشعر را ندانسته تا روز برآمده است. امام فرمود: بمشعر باز ميگردد، و در آنجا وقوف ميكند، و پس از آن جمره را رمى مينمايد.

شرح: «اين خبر دلالت دارد كه تارك جاهل معذور است و بايد قبل از ظهر عيد وقوف اضطرارى مشعر را درك كند.»

٢٩٩٢- و محمّد بن حكيم در روايت خود آورده است كه: به امام‌