ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٤٧ - *(محرمى كه ناخن خود را ميگيرد،) * *(يا موى خود را كوتاه ميكند) *

در سر او باشند او را آزار دهد، (باكى نيست كه سر خود را بتراشد) و در اين حال فديه‌اى عبارت از روزه يا صدقه، يا نسكى بر عهده دارد. به مقتضاى اين ارشاد الهى فرمود تا نسكى از جانب او گذراندند. و سر او را تراشيدند.

پس روزه، كه در اين ارشاد الهى آمده، امساك سه روز است، و صدقه شش صاع از خرما در هر روز يك صاع است، و نسك گوسپندى است كه جز مساكين از آن اطعام نشوند.

٢٦٩٨- و عبد اللّه بن سنان از امام صادق ٧ پرسيد كه: اگر در حال احرام كنه‌اى يا حلمه‌اى‌[١] را روى بدن خود ببينم، جايز است كه آن را بدور افكنم؟

امام گفت: آرى. و خوار ساختن آنها جايز است، بجهت اينكه آنها بجائى برآمده‌اند كه جاى طبيعيشان نبوده. زيرا موضع طبيعى آنها در محيط شترها است نه در محيط انسان.

٢٦٩٩- و معاوية بن عمار از آن حضرت پرسيد كه: شخص محرم سرش را ميخارد، و در اثر خاراندن سر، يك يا دو شپش مى‌افتد، در اين صورت ميبايد چه كند؟

امام گفت: چيزى بر ذمّه او نيست، و نميبايد آن را بجاى خود بازگرداند. راوى پرسيد كه: محرم چگونه بايد خود را بخارد؟ امام گفت: با ناخنهايش، مادام كه عضوى را خونين نكند، و موئى را از جا نكند.

[١] حلمه بر وزن قلمه كرمى است كه در بدن شتر توليد مى‌شود و از خون آن حيوان تغذيه مى‌كند.