ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٣٧ - *(باب أيام و اوقاتى كه سفر در آن مستحب است،) * *(و أيام و اوقاتى كه سفر در آن مكروهست ) *

انبياء و ائمّه صلوات اللَّه عليهم اجمعين- كه خدا ايشان را تعليم كرده است- امكان احاطه به اين گونه امور را ندارند. و بهمين جهت از امام صادق ٧ آمده است كه فرمود: شما در چيزى مى‌انديشيد كه بسيارش بدست نمى‌آيد، و اندكش سودى نمى‌بخشد».

٢٤٠٣- و سليمان بن جعفر جعفرى از ابو الحسن، موسى بن جعفر عليهما السّلام روايت كرده است، كه فرمود: چيزهاى نحس و مشئومى كه مسافر در راه خود با آن مواجه مى‌شود، شش چيز است: كلاغى كه از سمت راستش بانگ برآورد، و سگى كه دم خود را افراشته دارد، و گرگ زوزه كشى كه روى دم نشسته و زوزه بكشد و سه بار زوزه‌اش بلندتر و كوتاه‌تر شود، و آهوئى كه از سمت چپ براست او حركت كند، و جغدى كه در حال فرياد زدن باشد، و زنى كه پيرى در جوانيش راه يافته و دوران خوبى و خرّميش سپرى شده باشد و موى پيش رويش سفيد گشته است، و ماده خرى كه گوش آن را بريده باشند. پس هر كس كه از اين اشياء توهّمى و اضطرابى در دل خود احساس كند، ميبايد بگويد: پروردگارا بتو پناه ميبرم از شرّ آنچه در دل خود احساس ميكنم، پس مرا از آن محفوظ بدار. و امام فرمود: پس در اين حال از آن شرور محفوظ ميماند.