ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٠٨ - باب ترك حج

را كه به اندازه تأمين قوت عيال و بى‌نيازى از مردم است، در راه تهيّه وسائل سفر صرف كند، و بسوى حجّ روانه شود، و آن را از اهل و عيال خود بربايد، در اين صورت مردم خود را بمهلكه افكنده‌اند گفتند: پس مقصود از «سبيل» چيست؟ فرمود مقصود فراخى و فراوانى مال است كه شخص با صرف كردن بخشى از آن حج بجاى آورد، و بخشى را براى قوت عيال خود نگاه دارد. آيا نه اينست كه خداى عز و جل زكات را مقرّر داشت، و با وجود اين، آن را جز بر كسى كه دويست درهم داشته باشد فرض نكرده است؟.

٢٨٥٩- و هشام بن سالم از ابو بصير روايت كرده كه گفت: از امام صادق ٧ شنيدم كه ميگفت: «كسى كه حجّ بر او عرضه شود، هر چند كه بر پشت الاغى با گوش و دم بريده باشد پس، از پذيرفتن آن امتناع كند، او مستطيع براى حجّ است.

باب ترك حجّ‌

٢٨٦٠- حنان بن سدير [از پدرش- ظ] روايت كرده است، كه گفت: در حضور امام ابو جعفر ٧ سخن از بيت بميان آوردم، پس امام فرمود:

اگر براى يك سال آن را معطّل گذارند ايشان را از نزول عذاب مهلت ندهند. و