ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٦٩ - باب كوچ اول و أخير

يعنى كسى كه بميرد گناهى بر او نيست، و (همچنين) كسى كه اجلش بتأخير افتد، پس گناهى بر او نيست، و اين حكم مخصوص كسى است كه از گناهان كبيره بپرهيزد

٣٠٢٢- و ابو بصير از آن امام ٧ در باره مردى سؤال كرد كه در كوچ اوّل كوچ كند، پس امام ٧ فرمود: او حقّ دارد كه تا وقت زرد شدن آفتاب كوچ كند، ولى اگر تا هنگام غروب آفتاب كوچ نكرد، ميبايد، همچنان كوچ نكند، و شب را در منى بسر برد، تا چون بصبح درآيد و خورشيد طلوع كند، هر وقت كه بخواهد كوچ كند.

٣٠٢٣- و حلبىّ روايت كرده است كه از آن امام ٧ سؤال كردند، كه آيا شخص ميتواند قبل از زوال شمس در كوچ اوّل شركت نمايد. فرمود: نه. ولى اگر بخواهد ميتواند بار و بنه خود را بيرون بفرستد، و خودش بيرون نميرود تا خورشيد زوال كند. و روايت است آنكه چنين كند از كسانى است كه تعجيل كرده‌اند.

٣٠٢٤- و معاوية بن عمّار از آن امام روايت كرده است كه فرمود: براى كسى كه توقّف سه روز در منى را بدو روز برگزار كند سزاوار چنان است كه از شكار خوددارى كند، تا روز سوّم سپرى گردد.