ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٦٤ - *(باب تقصير و تراشيدن سر و محل شدن) * *(كسى كه حج تمتع بجا مىآورد، و كسى كه) * *(تقصير را فراموش كند تا مواقعه انجام) * *(دهد، يا بانك لبيك براى حج برآورد) *

خداى تعالى آمرزش ميطلبد.

مصنّف اين كتاب- رحمه اللَّه- گفت: ريختن خون بنا بر استحباب است، و طلب آمرزش شخص را از آن بى‌نياز ميكند، و اين دو خبر اختلافى ندارند.

٢٧٤٣- و عمران حلبى، در باره مردى كه در عمره تمتّع، طواف بيت و سعى صفا و مروه را انجام دهد، و آنگاه عجله كند و قبل از تقصير موى سر، همسرش را ببوسد از امام صادق ٧ سؤال كرد امام گفت: خونى بر ذمّه دارد، كه آن را بريزد، و اگر مجامعت كند شترى يا گاوى بر ذمه‌اش تعلّق ميگيرد.

٢٧٤٤- در باره مردى كه در حال عمره تمتّع موى سرش را جمع كرده، و در وسط سر قرار داده و آن را بسته است، و آنگاه بمكه درآمده، و قربانى خود را گذرانده، و موهاى توده‌شده‌اش را باز كرده، و تقصير بجا آورده، و- بقصد زينت- روغن استعمال كرده، و محل شده است، از امام صادق ٧ سؤال كرد، امام گفت:

خون گوسپندى بر ذمّه دارد.

٢٧٤٥- و معاوية بن عمّار در باره مردى در حال تمتّع كه پيش از انجام تقصير با همسرش مقاربت كرده است، از آن امام سؤال كرد. امام گفت: شترى نحر ميكند،