ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٦٦ - *(باب تقصير و تراشيدن سر و محل شدن) * *(كسى كه حج تمتع بجا مىآورد، و كسى كه) * *(تقصير را فراموش كند تا مواقعه انجام) * *(دهد، يا بانك لبيك براى حج برآورد) *

بجا مى‌آورد همى سزد كه چون محل شود، پيراهنى نپوشد، و خود را شبيه محرمان سازد.

٢٧٤٩- و حفص و جميل و ديگران در باره محرمى كه قسمتى از موهاى خود را تقصير كند، و قسمتى را بحال خود بگذارد از امام صادق ٧ روايت كرده‌اند كه گفت: همان مقدار كه تقصير كرده است، براى او كفايت ميكند.

٢٧٥٠- و جميل بن درّاج از امام صادق ٧ در باره متمتّعى كه در مكه سرش را بتراشد سؤال كرد. امام گفت: اگر جاهل بوده است چيزى بر او نيست، و چنانچه عمدا از اوّل ماههاى حجّ كه شوّال به بعد است سى روز گذشته سر بتراشد چيزى بر او نيست، و اگر پس از گذشتن سى روز كه موى در آن براى حجّ بلند شده عمدا بتراشد بر عهده او خونى است كه بايد اداء كند.

٢٧٥١- و از حمّاد بن عثمان روايت شده است كه گفت: مردى براى امام صادق ٧ گفت: فدايت شوم، من چون مناسك عمره را انجام دادم پيش از آنكه تقصير كنم بسراغ همسر خود آمدم: امام گفت: شتر فربهى بر ذمّه دارى. گفت:

من چون اين كار را از او خواستم در حالى كه تقصير نكرده بود، از قبول آن امتناع كرد، پس چون بر او غالب شدم قسمتى از موى خود را با دندانهايش قطع كرد. امام گفت: