ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣١ - باب فضائل حج

٢١٤٦- و در خبر ديگر فرموده است: ياد كردن و ذكر- نام بردن- علىّ ٧ عبادتست.

٢١٤٧- و امام صادق ٧ فرمود: كسى كه بقصد حجّ يا عمره آهنگ اين خانه كند در حالى كه از كبر (و خود برتر بينى) پيراسته باشد، از گناهانش بيرون آيد بمانند روزى كه از مادر متولّد شده باشد، و كبر اينست كه حقّ را نشناسد، و به اهل آن طعن زند، و هر كس كه چنين كند با خدا از سر خصومت برآمده، و رداى كبرياء خدا را بسوى خود كشيده است.

٢١٤٨- و امام صادق ٧ پيرامون قول خداى عزّ و جلّ: «وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً» فرمود: هر كس كه آهنگ اين خانه كند، و بداند كه آن همان خانه‌اى است كه خدا بزيارت آن فرمان داده، و ما اهل بيت را چنان كه شايسته شناخت است بشناسد، در دنيا و آخرت ايمن خواهد بود (از بلاها و عذابهاى الهى).

و روايت شده است كه هر كس مرتكب جنايتى شود، و آنگاه بحرم پناهنده گردد، حدّ بر او اقامه نكنند، و خوردنى و نوشيدنى به او ندهند، و او را جاى ندهند و يا در پناه نگيرند (و يا چنان كه در بعضى نسخه‌ها است «لا يؤذى» بجاى «لا يؤوى» يعنى آزارى به او نرسانند) تا از حرم بيرون آيد، و آنگاه حدّ بر او اقامه كنند، پس اگر