ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٥ - باب علل و أسرار حج

٢١٢٤- و در روايت ابو الحسين اسدى- رضى اللَّه عنه- از سهل بن زياد از جعفر بن عثمان دارمى از سليمان بن جعفر آمده است كه گفت: ابو الحسن ٧ را از تلبيه و علّت آن پرسيدم فرمود: همانا مردم چون محرم شوند خداى عزّ و جلّ ايشان را ندا ميدهد كه «اى غلامان من، و اى كنيزان من هر آينه من پيكر شما را بر دوزخ حرام كردم همان گونه كه شما براى من محرم شديد؛ و بنا بر اين لبّيك گفتن ايشان اجابت و پاسخ ندائى است كه از سوى خداوند متوجّه ايشان شده است».

و علّت اينكه «سعى» را ميان صفا و مروه قرار داده‌اند اينست كه شيطان در آن وادى بر ابراهيم ٧ نمايان شد، پس ابراهيم ٧ بحالى كه با شياطين در جنگ بود بسعى پرداخت و در پوئيدن راه شتاب گرفت.

شرح: «ظاهرا مراد از سعى دويدن از مناره معيّنى كه در وسط مسعى است تا مناره ديگر ميباشد».

و علّت اينكه «مسعى»- يعنى محلّ سعى- نزد خداى عزّ و جلّ محبوبترين قطعه زمين شده اينست كه هر جبّار گردنكشى در آنجا خوار و زبون مى‌شود.

٢١٢٥- و وجه تسميه روز «ترويه» اينست كه در سرزمين عرفات آبى وجود نداشته، و طوائف حاجيان براى سيراب ساختن خود از مكّه آب برميداشته‌اند، و با