ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٨٧ - باب قربانى كه آسيب مىبيند يا هلاك مىشود پيش از رسيدن به محل و آنچه در خوردن آن آمده

آن و بجاى كرّه‌اش خريدارى كند.

٣٠٧٠- منصور بن حازم از امام صادق ٧ روايت كرده است در باره مرديكه قربانى كه بهمراه ميراند گم گشته و مردى ديگر آن را يافته و نحر ميكند، فرمود:

اگر در منى نحر كرده از صاحبش كه آن را گم كرده كفايت مى‌كند، و اگر در غير منى نحر كرده است از صاحبش كافى نخواهد بود.

٣٠٧١- عبد الرّحمن بن حجّاج از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: اگر هدى و قربانى بعرفات در هنگام انجام مناسك رسيد و پس از آن مفقود گشت پس كافى خواهد بود.

٣٠٧٢- حفص بن بخترى گفت: به امام صادق ٧ معروض داشتم:

مردى قربانى براى حجّ بهمراه داشته و آن حيوان در محلّى كه صاحبش نمى‌تواند آن را تصدّق كند و مردم نمى‌شناسند آن هدى است آسيب ديده و قدرت رفتن ندارد؟ فرمود:

آن را نحر كند. و در نامه‌اى بنويسد و آن را بروى آن حيوان نهد تا هر كس كه ميگذرد بداند كه آن صدقه است.

٣٠٧٣- و قاسم بن محمّد از علىّ بن أبى حمزه روايت كرده است كه گفت: از