ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٥٣ - *(باب رفيقان سفر، و وجوب حقشان نسبت بيكديگر) *

برترى كه تو براى او بر خود قائل باشى، او براى تو بر خودش قائل نباشد.

٢٤٣٩- و رسول خدا ٦ فرمود: اين از سنّت است كه چون گروهى بسفر روند، مبلغى را كه براى مخارج سفر در نظر ميگيرند، به اشتراك گرد آورند، و در اختيار يكى از همسفران قرار دهند، تا مبادا كه يكى از ايشان گمان كند كه مبلغى افزون از سهم خود در اين راه صرف كرده است، و اين كار براى فكر و ذهنشان خوشايندتر، و براى اخلاقشان بهتر است.

٢٤٤٠- و اسحاق بن جرير از امام صادق ٧ روايت كرده است كه ميفرمود: با كسى مصاحبت كن كه تو از صحبت او مزيّن شوى، و با كسى مصاحبت مكن كه او از صحبت تو مزيّن شود.

٢٤٤١- و شهاب بن عبد ربّه روايت كرده است، كه به امام صادق ٧ گفتم: حال مرا و گشوده دستم را و گستردن عطايم بدوستانم را بخوبى شناخته‌اى. پس با چنين اوصاف كه از من ميشناسى گاهى چنين مى‌افتد كه من با جمعى از ياران در راه مكّه همسفر ميشوم، و امور معاششان را توسعه ميدهم، آيا اين كار جايز است؟ امام گفت: چنين مكن، اى شهاب، زيرا اگر تو گشوده دستى كنى و ايشان نيز چنين كنند، در باره ايشان اجحاف كرده‌اى، و اگر امساك كنند ايشان را