ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٥١ - *(باب كراهت تنهائى در سفر) *

صادق ٧ روايت كرده است كه رسول خدا ٦ فرمود: آيا شما را خبر ندهم از بدترين مردمان؟ گفتند: بلى يا رسول اللَّه، گفت: او كسى است كه تنها سفر كند، و از بذل و بخشش خود دريغ ورزد، و غلام خود را بزند.

٢٤٣٣- و امام ابو الحسن، موسى بن جعفر عليهما السّلام فرمود: در وصيّت رسول خدا ٦ بعلىّ ٧ آمده است كه: در هيچ سفرى تنها خارج مشو، زيرا كه شيطان يار شخص واحد است، و او از دو نفر دورتر است. يا على، شخص چون به تنهائى سفر كند، در معرض هلاك است، و دو نفر نيز هر دو در معرض هلاك‌اند، و چون شمار ايشان به سه تن بالغ شود، گروهى هستند و در بعضى روايات آمده است، كه چون به سه تن بالغ شوند مسافرينى هستند. (يعنى از صفت هالك رسته و نام مسافر يافته‌اند).

٢٤٣٤- و ابراهيم بن عبد الحميد از ابو الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام روايت كرده است كه گفت: رسول خدا ٦ سه كس را نفرين كرد:

يكى آنكه توشه خود را تنها بخورد، و ديگر آنكه در خانه‌اى تنها بخوابد، و سوّم آنكه در بيابان سواره تنها رهسپار شود.