ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٢ - باب فضائل حج

بود، پس از اين رو بنظر ميرسد ذكر حور و قصور در خبر بدين منظور آمده باشد، نه بعنوان جزاى عمل، بلكه همان همدمى و رفاقت با رسول خدا ٦ كه خود مقرّبترين فرد درگاه الهى و صاحب مقام محمود است جزاى او خواهد بود، و هر گاه كسى بداعى رسيدن بحور و قصور عبادتى را و لو به نيّت «قربة الى اللَّه» بجاى آورد، و آن عبادت نتيجه دهد، فائده‌اش براى فاعل همان حور و قصور است، نه قرب به پروردگار، و كسى كه هنوز خواسته و تمنّايش حور العين است، هنوز از عالم بهميّت گامى بسوى كمال و مقام انسانيّت برنداشته است، و وادارنده او بعبادت خداى عزّ و جلّ غريزه حيوانى حريص او است نه عشق و علاقه همجوارى با اولياء خدا در مقام قرب».

٢٢١٣- و كسى كه بيش از پنجاه حجّ انجام دهد، چنانست كه پنجاه حجّ در مصاحبت محمّد ٦ و اوصياء آن حضرت صلوات اللَّه عليهم بجاى آورده باشد، و از كسانى باشد كه در هر جمعه (اولياء) خداوند تبارك و تعالى را زيارت كند، و از كسانى باشد كه به بهشت جاويدى كه خداوند سبحان بيد قدرت خود آن را آفريده است. و هيچ چشمى آن را نديده، و هيچ مخلوقى از آن اطّلاع نيافته، راه يافته و هيچ كس حجّ بسيار بجا نمى‌آورد مگر آنكه خداى عزّ و جلّ در برابر هر حجّى شهرى در بهشت براى او بنا كند كه در آن غرفه‌ها و در هر غرفه از آن حوريه‌اى از حور العين و با هر حوريّه سيصد كنيز باشد كه مردم مانند آن كنيزان زيبا و صاحب جمال را نديده باشند.

٢٢١٤- و امام صادق ٧ فرمود: كسى كه يك سال در ميان، حجّ بجاى‌