ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٩٨ - باب وجوب روزه بر متمتع زمانى كه قيمت هدى را نداشته باشد

و اگر بخواهد هر ده روز را پياپى روزه ميدارد.

و روزه گرفتن ايّام تشريق براى او جايز نيست، زيرا پيمبر ٦ بديل بن ورقاء خزاعى را بر فراز جهاز شترى خاكسترى رنگ فرستاد- و مأمور ساخت تا در خلال- خيمه‌ها روان شود، و در ايّام منى ميان مردم بانگ برآورد كه: ألا، روزه مداريد، زيرا كه اين ايّام وقت خوردن و نوشيدن و نكاح و ملاعبه همسرانست.

و كسى كه نسبت بحكم روزه داشتن آن سه روز در ايّام حجّ جاهل بود، در صورتى كه شتردارش توقّف كند سه روز در مكّه روزه ميدارد، و اگر شتردار توقّف نكرد وى اگر بخواهد آن روزه‌ها را در راه ميگيرد، و يا در مدينه به انجام آن قيام ميكند، و چون بخانواده‌اش بازگشت هفت روز ديگر را روزه ميدارد.

پس هر گاه قبل از آنكه بخانه و خانواده‌اش بازگردد، و روزه‌هاى هفتگانه را انجام دهد، وفات يافت، ولىّ او قضاى آن را بر ذمّه ندارد.

٣٠٩٧- و صفوان از معاوية بن عمّار از امام صادق ٧ روايت كرده است، كه فرمود: كسى كه مرد و هديى براى تمتّعش نداشت، ميبايد وليّش از جانب او روزه بدارد.

مصنّف اين كتاب- رضى اللَّه عنه- گفته است: اين حكم بر اساس‌