ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٧٩ - *(باب دعاى كسى كه راه را گم كرده باشد) *

آنكه بكار خود بپردازى علف دادن آن را آغاز كن، زيرا كه آن در حكم جان تو است، و چون قصد فرود آمدن كنيد، بكوشيد تا از قطعات زمين قطعه‌اى را انتخاب كنيد كه رنگش زيباتر و خاكش نرم‌تر، و گياهانش فراوان‌تر باشد، پس چون فرود آمدى، پيش از آنكه بنشينى دو ركعت نماز بگزار، و چون قصد قضاء حاجت كنى بزمينى دوردست روان شو، و چون آهنگ كوچ كنى دو ركعت نماز بگزار، و آنگاه با زمينى كه در آن فرود آمده بودى وداع نماى، و بر آن زمين و اهل آن سلام كن، زيرا كه هر سرزمينى اهلى از فرشتگان دارد، و اگر بتوانى كه طعامى را پيش از صدقه دادن چيزى از آن نخورى، پس چنين كن، و تا هر زمان كه بر مركب سوار باشى بر تو باد بخواندن كتاب خداى عزّ و جلّ. و تا هر زمان كه به انجام دادن كارى سرگرم باشى بر تو باد به تسبيح گفتن، و تا هر زمان كه بيكار باشى، بر تو باد بخواندن دعاء، و از حركت در اوّل شب احتراز نماى، و در آخر شب روان شو. و زنهار از بلند كردن صدا در مسيرت.

* (باب دعاى كسى كه راه را گم كرده باشد)*

٢٥٠٦- علىّ بن ابى حمزه از ابو بصير، از امام صادق ٧ روايت كرده‌