ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢٤ - باب تحريم آشكار حرم و حكم آن

٢٣٦٣- و ابن مسكان از ابراهيم بن ميمون روايت كرده است، كه گفت: از امام صادق ٧ در باره كسى كه پرهاى كبوترى از كبوتران حرم را بركند، سؤال كردم، فرمود: صدقه‌اى بمسكينى ميدهد، و آن را با همان دست كه پرها را بر كنده است مى‌بخشد، زيرا كه او آن پرنده را آزرده است.

شرح: «در كافى لفظ نيز چنين آمده است، ولى در تهذيب بجاى «پرهاى كبوترى از كبوتران حرم» «پر كبوترى از كبوتران حرم» ذكر شده است. و بهمين جهت اصحاب بطور قطع گفته‌اند كه هر كس پرى از كبوترى از كبوتران حرم را بركند، صدقه‌اى بر ذمّه‌اش تعلّق ميگيرد، و واجب است كه آن صدقه را با همان دستى اداء كند كه پر كبوتر را با آن دست بر كنده است، و بعضى از فقهاء در باره كسى كه بيش از يك پر بكند ترديد كرده‌اند، و تأديه ارش را احتمال داده‌اند، چنان كه در خصوص جنايات چنين گفته‌اند. و در آنجا كه پرهاى متعدّدى را بر كند قائل بتعدّد فديه شده‌اند. و علامه در كتاب منتهى در جايى كه كندن پرها در دفعات مختلف صورت گيرد، تكرّر فديه را موجّه دانسته، و در آنجا كه پرها در يك نوبت كنده شود، ارش را توجيه كرده است. و موضوع ارش با اشكال مواجه مى‌شود، زيرا بركندن پر هيچ گونه نقصى را ايجاب نميكند. و اين بنا بر نسخه تهذيب است، و امّا بنا بر آنچه در كافى و در اين متن آمده است ارش از بركندن يك پر ببالا را شامل مى‌شود، و احتمال ميرود كه مراد، بركندن همگى پرهاى كبوتر، يا بيشتر آنها باشد.

و هر گاه پر پرنده‌اى غير كبوتر را يا غير پر را بركند، بنا بقولى ارش واجب مى‌شود، و واجب نيست كه پرداختن آن با همان دست جانى باشد، و فديه با روئيدن پرها ساقط نميشود، همان طور كه اصحاب گفته‌اند». (نقل از مرآة العقول)

٢٣٦٤- و صفوان از منصور بن حازم روايت كرده است كه گفت: امام‌