ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢٢ - باب تحريم آشكار حرم و حكم آن

٢٣٥٠- و حريز از زراره روايت كرده است كه حكم از امام باقر ٧ در باره كسى كه در حرم كبوترى بريده بال به او هديّه داده‌اند سؤال كرد، و امام فرمود:

بالهايش را بركن و آب و دانه‌اش را نيكو بدار، تا چون پر و بالش برآمد و درست شد آزاد كنى.

٢٣٦٠- و حريز از محمد بن مسلم روايت كرده است، كه گفت: من از امام صادق ٧ در باره كسى كه كبوترى اهلى به او هديه كنند، و آن كبوتر را در حرم نزد او آورند در حالى كه او محلّ باشد، سؤال كردم. و امام فرمود: اگر چيزى از آن را مصرف كرده، ميبايد بجاى آن در حدود قيمت آن صدقه بدهد.

شرح: «از اين حديث چنين برميآيد كه پرداختن قيمت واجب است، و در صورتى كه آن را بدون رضايت صاحبش تلف كند، قيمت آن نيز بر ذمّه او تعلّق ميگيرد.

زيرا منافاتى ميان آن دو نيست.

٢٣٦١- و صفوان بن يحيى از عبد الرّحمن بن حجّاج روايت كرده است، كه گفت: از امام صادق ٧ پرسيدم كه هر گاه كسى در سرزمين حلّ، ما بين بريد و مسجد، شكارى را كه بسوى حرم روانست بتير بزند، و تير او در حلّ به آن اصابت كند، و شكار همچنان براه خود ادامه دهد، تا بحرم داخل شود، و آنگاه در اثر تير او