ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١١٧ - باب تحريم آشكار حرم و حكم آن

حطم و درهم شكستن است، و در بعض روايات اين كلمه با نون، و از مادّه «نسّ» آمده است، و «نسّ» بمعنى طرد و راندن است» (م ت).

و از رقى در تاريخ مكّه از جدّش از داود بن عبد الرّحمن از ابن جريج از مجاهد روايت كرده است كه گويد: از جمله نامهاى اين سرزمين مكّه است و آن بكّه است، و آن امّ رحم است، و آن امّ القرى است و آن صلاح است و آن كوثا و آن باسّه است، و در خبرى ديگر از اين أبى يحيى آمده است كه گويد: اطّلاع يافته‌ام كه نامهاى مكّه:

مكّة، و بكّة، و أمّ رحم، و أمّ القرى، و باسّه، و البيت العقيق، و الحاطمة، و وجه تسميه باسّه اينست كه چون ساكنين آن شهر ظلم و جور كنند ايشان را بيرون مى‌راند.»

باب تحريم آشكار حرم و حكم آن‌

٢٣٥٠- زرارة بن اعين از امام باقر ٧ روايت كرده است كه فرمود:

شخص محرم هر گاه در سرزمين حرم حيوانى از كبوتر گرفته تا آهو را شكار كند، خونى بر ذمّه دارد كه ميبايد آن را بريزد، و همچنين مى‌بايد تا مبلغى برابر قيمت آن شكار را نيز برسم صدقه بدهد، و اگر در حال غير احرام و محرم نبودن چنين كارى از وى سر بزند ميبايد تا مبلغى برابر قيمت آن صدقه دهد.

شرح: «محرم يك قربانى براى جرمى كه در حال احرام كرده بشكار كردن بايد بپردازد، و مبلغى هم براى محرّمات حرم كه حقّ شكار آن را نداشته بايد بدهد».

٢٣٥١- سليمان بن خالد از امام صادق ٧ در باره كسى كه در بروى پرنده‌اى ببندد تا بميرد سؤال كرد، امام ٧ فرمود: هر گاه پس از محرم شدن در را