فَتَرَبَّصُوا حَتَّى‌ يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ.[١] اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، پدران و برادران خود را، اگر كفر را بر ايمان برگزيدند، دوست و سرپرست مگيريد؛ پس هر كه از شما آنها را دوست و سرپرست بگيرد، آنانند ستمكاران. بگو: اگر پدرانتان و فرزندانتان و همسرانتان و خويشاوندانتان و مالهايى كه به دست آورده‌ايد و بازرگانى‌اى كه از ناروايى و بى‌رونقى آن مى‌ترسيد و خانه‌هايى كه به آنها دلخوشيد، به نزد شما از خدا و پيامبر او و جهاد در راه او دوست داشتنى ترند، پس منتظر باشيد تا خدا فرمان خويش- عذاب يا نصرت دينِ خود- بيارد؛ و خدا مردم نافرمان را راه نمى‌نمايد.

تنها به آموختن مؤمنان، قناعت نورزيد؛ بلكه خود، هم چنان كه زين‌العابدين (ع) در اين نيايش بازگو فرمود، در راه اعتلاى دعوت توحيد، در روزگارِ تنهايى، به نزديكانش كه دعوت او را نپذيرفتند، پشت كرد و به دورترين‌ها كه صلاى ايمان را لبيك گفتند، روى آورد و آنان را به خود نزديك كرد. «اقْصَى الادنينَ عَلى‌ جُحُودِهمْ وَ قَرَّبَ الْاقْصَيْنَ عَلى‌ اْستِجابَتِهِمْ لَكَ ...».

[١] - توبه، آيه ٢٣- ٢٤