مى‌شويد. اى فرزندان آدم! براى شما جامه‌اى را فرو فرستاده‌ايم كه شرمگاه‌هاى شما را مى‌پوشاند و [نيز] جامه‌اى كه زينت است؛ و لباس پرهيزگارى، بارى، بهتر است؛ اين از آيات خداوند است؛ باشد كه آنان در ياد گيرند. اى فرزندانِ آدم! شيطان شما را نفريبد! چنان كه پدر و مادر شما را از بهشت بيرون راند، در حالى كه لباسشان را از [تنِ‌] آنان برمى‌كَنْد تا شرمگاه‌هايشان را به آنان بنماياند؛ به راستى او و همگنان وى، شما را از جايى كه شما آنها را نمى‌بينيد، مى‌بيند؛ بى‌گمان ما شيطان‌ها را سرپرست كسانى كرده‌ايم كه ايمان ندارند.

در حقيقت، اين دو تاريخ؛ تاريخِ ضلالت و هدايت، كفر و ايمان، به گوهر آدمى و طبيعت بشرى و قابليّت آن براى پذيرش هدايت و ايمان و ضلالت و كفر، باز مى‌گردد و اين نكته‌اى است كه قرآن كريم به تكرار بدان اشاره كرده است:

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا.[١] و به جان آدمى و آن كه آن را بهنجار داشت؛ پس به او نافرمانى و پرهيزگارى را الهام كرد، بى‌گمان آن كه جان را پاكيزه داشت، رستگار شد، و آن كه آن را بيالود، نوميدى يافت.

وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ.[٢] و آيا او را دو راه- خير و شر- ننموديم؟

و هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِراً وَإِمَّا كَفُوراً.[٣] ما به او راه را نشان داديم خواه سپاسگزار باشد، يا ناسپاس.

وَقُلِ الْحَقُّ مِن رَبِّكُمْ فَمَن شَاءَ فَلْيُوْمِن وَمَن شَاءَ فَلْيَكُفُرْ.[٤] و بگو: اين [قرآن‌] راستين و از سوى پروردگار شماست، پس هركه خواهد، ايمان آوَرَد و هركه خواهد، كفر ورزد.

در آيات نخستين: اوّلا، به نفس انسانى و آفريننده آن سوگند ياد مى‌كند، آن‌گاه اين نكته‌

[١] - شمس، آيه ٧- ١٠

[٢] - بلد، آيه ١٠

[٣] - انسان، آيه ٣

[٤] - كهف، آيه ٢٩