سُبُحاتُ نورٍ تَرْدَعُ الابصارَ عَن بُلوغِها فتَقِفُ خاسِئَةً عَلى‌ حُدُودِها.[١] خداى سبحان براى جاى دادن در آسمان‌ها و عمارت كردن برترين آسمان از ملكوت اعلا فرشتگانى آفريد، آفريده‌هايى نوپديد. شكاف راههاى گشاده آسمان‌ها را بدان‌ها پر كرد و رخنه شكاف‌ها را به آنان بياكند و ميان شكاف‌ها بانگ تسبيح خوانهاست در فردوس بلند؟ رفعت و پسِ پرده‌هاى حجاب و سراپرده‌هاى مجد و عظمت و پسِ اين لرزه و بانگى كه كركننده گوشهاست انوار جلال كبرياست كه چشم‌ها نگريستن بدان نتوانند، ناچار خيره برجاى مانند.

به دليل «وَ اهْلِ الْامانَةِ عَلى‌ رِسالاتِكَ»، جبرئيل تنها واسطه، در آوردن وحى نيست؛ بلكه فرشتگان ديگر نيز چنين رسالتى را دارند؛ اگرچه ممكن است واسطه آوردن وحى براى پيامبران جز «اولوالعزم» بوده‌اند يا اينكه واسطه ميان خدا و جبرئيل باشند، و يا اين كه در آوردن وحى، جبرئيل را همراهى كرده‌اند. همچنان كه نقل شده است: خداوند سوره انعام را در مكّه و در يك شب فرو فرستاده است و هفتاد هزار فرشته در حالى كه شرق و غرب عالم (افق و كرانه‌هاى آسمان) را با بانگ تسبيح و ستايش خود سرشار كرده بودند، جبرئيل را بدرقه و همراهى مى‌كردند و پيامبر ٦ با ديدن چنين صحنه شكوهمند و پرجلال در حالى كه به سجده، با روى، بر زمين افتاده و «سُبْحانَ اللَّهِ الْعَظيمِ» بر زبانش جارى بود، آنان را استقبال مى‌كرد[٢]:

جَعَلَهُمْ فِيما هُنالِكَ اهْلَ الامانَةِ عَلى‌ وَحْيِهِ وَ حمَّلَهُمْ الى‌ الْمُرْسَلِينَ ودائِعَ امْرِهِ وَ نَهْيِهِ.[٣] آنان را در مقامهايى كه دارند امين وحى خود ساخت و رساندنِ امر و نهى‌اش را به پيامبران به گردن ايشان انداخت.

فرشتگانى با اين ويژگى‌ها:

يك، در ساحت ستايش خداوند و ذكر مستدام خويش خسته نمى‌گردند و از هيچ‌

[١] - نهج‌البلاغه، خطبه ٩١

[٢] - تفسير مجمع البيان، ج ٤، ص ٢٧١

[٣] - نهج‌البلاغه، خطبه ٩١