آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٤٣٦

پدر و مادرش مشرك مى‌شود. امام عليه السلام فرمود: او را رها نمى‌كنند به شرط اين كه يكى از والدينش نصرانى باشد.

كيفيّت دلالت: در اين روايت، جواب امام عليه السلام مسأله را روشن مى‌كند. بچّه‌اى كه مشرك شده در كنار پدر و مادر بوده است. اگر يكى از آنان نصرانى است، معلوم است كه شرك را از همان گرفته است، اگر پدر و مادر هر دو نصرانى هستند، كارى به اين بچّه ندارند؛ امّا اگر يكى از آنان نصرانى است، طبعاً ديگرى مسلمان است و اين بچّه محكوم به اسلام مى‌باشد و تحت‌تأثير احدالأبوين مشرك قرار گرفته است؛ بنابراين، او را رها نمى‌كنند.

مستفاد از روايت، محكوم به اسلام بودن فرزندى است كه احدالوالدينش مُسلِم باشند؛ و الّا اگر بين اين بچّه با بچّه‌اى كه پدر و مادرش نصرانى هستند، فرقى نباشد، چه خصوصيّتى براى ذكر «إذا كان أحد أبويه نصرانيّاً» است‌

به بيان ديگر، عبارت «في الصبيّ يختار الشرك وهو بين أبويه» مى‌سازد با اين كه والدين هر دو مشرك باشند، يا يكى مشرك و ديگرى مسلمان باشد. جواب امام عليه السلام كه فرمود: «لايترك وذاك إذا كان أحد أبويه نصرانيّاً» به عدم ترك در صورتى كه يكى از آنان نصرانى باشد، حكم مى‌كند. معلوم مى‌شود در اين صورت، بچّه محكوم به اسلام است، لذا نبايد او را رها كرد و بايد به حسابش رسيد.

ب: وعن حميد بن زياد، عن الحسن بن محمّد بن سماعة، عن غير واحد من أصحابه، عن أبان بن عثمان، عن بعض أصحابه، عن أبي عبد اللَّه عليه السلام في الصّبي إذا شَبَّ فاختار النصرانيّة وأحد أبويه نصراني أو مسلمَين، قال:

لا يترك، ولكن يضرب على الإسلام. [١]

سند روايت: اين روايت به طريق كلينى رحمه الله مرسل است؛ امّا صدوق رحمه الله همين روايت را با اسناد خودش از فضاله نقل مى‌كند كه اسنادش به فضاله صحيح است و فضاله از أبان از امام صادق عليه السلام آن را روايت مى‌كند. از اين‌رو، سند به روايت مرحوم صدوق صحيح و

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٥٤٦، باب ٢ از ابواب حدّ مرتد، ح ٢.